Modlitwy nakazane przez biskupa miejscowego (ordynariusza) nosiły miano orationes imperatae. Dodawane były one przez niego do oficjum danego dnia z powodu specjalnych przyczyn (np. z powodu kataklizmu spowodowanego przez jeden z żywiołów). W sensie ścisłym oratio imperata była to kolekta dołączana do tej, którą należało normalnie odmówić (czynność, w której łączy się dwie lub więcej kolekt nazywa się komemoracją). W niektórych przypadkach jej odmówienie było dowolne.
Popiersie Piusa X, Biblicum w RzymieNowe rubryki, wydane i zatwierdzone przez Piusa X, zakazywały ich odmawiać - możemy w nich znaleźć wyrażenie deinceps prohibentur - w święta II klasy (wcześniej w święta II klasy można było dodawać te modlitwy jedynie we Mszach cichych), w niedziele tzw. większe, w czasie oktaw uprzywilejowanych, a także - co było bardzo ważne - zawsze kiedy rubryki przewidywały więcej oracji niż trzy.
Wcześniejsze prawodawstwo liturgiczne zakazywało odmawiania modlitw przepisanych przez biskupa w wigilie Bożego Narodzenia i Zielonych Świątek, a także w święta rytu zdwojonego I klasy.
Nowe rubryki nie ograniczały w żaden sposób władzy biskupa, jeśli chodzi o imperatę pro re gravi (kolekty dodane i nakazane przez biskupa diecezjalnego).
