W części tej przedstawione zostaną przepisy, którymi należało się kierować w układaniu kalendarza liturgicznego - o świętach poświęcenia kościoła i patrona tegoż, a także o świętach patronów krajów, diecezji i miast.
1. Święto poświęcenia każdego kościoła należało uważać za święto pierwszorzędne i zaliczane było do świąt Pańskich.
2. Rocznicę poświęcenia kościoła katedralnego, a także święto patrona tego kościoła obchodzone było w całej diecezji (przez kler tzw. świecki) jako święto I klasy z oktawą. Kler tzw. zakonny używający kalendarza diecezjalnego, obchodził tą uroczystość w ten sam sposób, co kler świecki. Natomiast zakonnicy i zakonnice, mający własny kalendarz, odmawiali w te dni oficjum według rytu zdwojonego I klasy, lecz bez oktawy (w całej diecezji).
3. Jako, że archibazylika na Lateranie jest mater et caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis, rocznicę jej poświęcenia, która przypada na dzień 9 listopada, a także święto Przemienienia Pańskiego (6 sierpnia), będące świętem tytularnym bazyliki, wszędzie obchodzone było jako święto II klasy (przez kler świecki, zakonny, nawet używający osobnego rytu, jak dominikanie, czy karmelici trzewiczkowi).
4. Święto głównego patrona miasta, diecezji, prowincji, czy państwa obchodzone było w danym miejscu jako święto I klasy, z własną oktawą - jeśli używano kalendarza diecezjalnego, bez własnej oktawy - w zgromadzeniach zakonnych posiadających własny kalendarz.
Obowiązek odmawiania litanii do Wszystkich Świętych w święto św. Marka i w dni krzyżowe pozostał nawet dla tych, którzy odmawiali brewiarz indywidualnie, a nie w chórze.
1. Święto poświęcenia każdego kościoła należało uważać za święto pierwszorzędne i zaliczane było do świąt Pańskich.
2. Rocznicę poświęcenia kościoła katedralnego, a także święto patrona tego kościoła obchodzone było w całej diecezji (przez kler tzw. świecki) jako święto I klasy z oktawą. Kler tzw. zakonny używający kalendarza diecezjalnego, obchodził tą uroczystość w ten sam sposób, co kler świecki. Natomiast zakonnicy i zakonnice, mający własny kalendarz, odmawiali w te dni oficjum według rytu zdwojonego I klasy, lecz bez oktawy (w całej diecezji).
3. Jako, że archibazylika na Lateranie jest mater et caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis, rocznicę jej poświęcenia, która przypada na dzień 9 listopada, a także święto Przemienienia Pańskiego (6 sierpnia), będące świętem tytularnym bazyliki, wszędzie obchodzone było jako święto II klasy (przez kler świecki, zakonny, nawet używający osobnego rytu, jak dominikanie, czy karmelici trzewiczkowi).
4. Święto głównego patrona miasta, diecezji, prowincji, czy państwa obchodzone było w danym miejscu jako święto I klasy, z własną oktawą - jeśli używano kalendarza diecezjalnego, bez własnej oktawy - w zgromadzeniach zakonnych posiadających własny kalendarz.
Obowiązek odmawiania litanii do Wszystkich Świętych w święto św. Marka i w dni krzyżowe pozostał nawet dla tych, którzy odmawiali brewiarz indywidualnie, a nie w chórze.
