W części tej przedstawione zostaną przepisy, którymi należało się kierować w układaniu kalendarza liturgicznego. O pierwszeństwie i wyższości - godność świąt. Należało mieć na uwadze:
1. Ryt, czyli klasę święta - Duplex I klasy ma pierwszeństwo przed duplex II klasy, po nich następują duplex maius, duplex itd. Trzeba było mieć jednak zawsze na uwadze, czy równocześnie nie wypadała jakaś niedziela, czy feria, lub oktawa uprzywilejowana, a nawet oktawa zwykła - wtedy należało stosować odpowiednie rubryki (opisane wcześniej).
2. Charakter święta pierwszorzędnego lub drugorzędnego, według podziału, który zamieszczony był na początku każdego brewiarza.
3. Godność osobistą - Święta Pańskie miały pierwszeństwo nad świętami Matki Bożej, te zaś były przed świętami św. Aniołów; dalej były święta św. Jana Chrzciciela, św. Józefa, św. Apostołów i Ewangelistów. Jeśli chodzi o św. Męczenników, Wyznawców i Dziewic, nie zwracano uwagi na godność lub tzw. wyższość osobistą.
4. Zewnętrzną uroczystość - to znaczy: czy święto należało obchodzić uroczyście, z obowiązkiem wysłuchania Mszy świętej, lub z oktawą. Ponadto - wyłączając sytuację, gdy zbiegają się przynajmniej dwa święta - jeżeli chodzi o nieszpory, należało uwzględnić jeszcze jedną rzecz, a mianowicie:
5. Okoliczność, czy jakieś święto właściwe jest danemu kościołowi, czy miejscu - tak na przykład pierwszeństwo miały - przed świętami całego Kościoła - święta, w którym wspominany był patron danego kościoła lub miejsca, nawet drugorzędny, lub święty, którego ciało, lub relikwię pierwszej klasy posiadał dany kościół, albo święty, który był w pewnym ścisłym sensie związany z danym kościołem, miejscem, czy zgromadzeniem.
Wyjątek od powyższej reguły stanowiły niedziele, ferie, oktawy i uprzywilejowane wigilie, a także święta pierwszej klasy, które obchodzono w całym Kościele jako święta rytu zdwojonego klasy pierwszej - te należało uważać za święta właściwe dla każdego miejsca, kościoła, zgromadzenia. Należało także pamiętać, że świętom całego Kościoła, jakiegokolwiek rytu, gdy inne okoliczności były równorzędne, należało dać pierwszeństwo przed świętami, obchodzonymi tylko na podstawie indultu udzielonego przez Stolicę Apostolską, lecz których nie można było nazwać właściwie wyższymi i godniejszymi w powyżej określonym znaczeniu.
1. Ryt, czyli klasę święta - Duplex I klasy ma pierwszeństwo przed duplex II klasy, po nich następują duplex maius, duplex itd. Trzeba było mieć jednak zawsze na uwadze, czy równocześnie nie wypadała jakaś niedziela, czy feria, lub oktawa uprzywilejowana, a nawet oktawa zwykła - wtedy należało stosować odpowiednie rubryki (opisane wcześniej).
2. Charakter święta pierwszorzędnego lub drugorzędnego, według podziału, który zamieszczony był na początku każdego brewiarza.
3. Godność osobistą - Święta Pańskie miały pierwszeństwo nad świętami Matki Bożej, te zaś były przed świętami św. Aniołów; dalej były święta św. Jana Chrzciciela, św. Józefa, św. Apostołów i Ewangelistów. Jeśli chodzi o św. Męczenników, Wyznawców i Dziewic, nie zwracano uwagi na godność lub tzw. wyższość osobistą.
4. Zewnętrzną uroczystość - to znaczy: czy święto należało obchodzić uroczyście, z obowiązkiem wysłuchania Mszy świętej, lub z oktawą. Ponadto - wyłączając sytuację, gdy zbiegają się przynajmniej dwa święta - jeżeli chodzi o nieszpory, należało uwzględnić jeszcze jedną rzecz, a mianowicie:
5. Okoliczność, czy jakieś święto właściwe jest danemu kościołowi, czy miejscu - tak na przykład pierwszeństwo miały - przed świętami całego Kościoła - święta, w którym wspominany był patron danego kościoła lub miejsca, nawet drugorzędny, lub święty, którego ciało, lub relikwię pierwszej klasy posiadał dany kościół, albo święty, który był w pewnym ścisłym sensie związany z danym kościołem, miejscem, czy zgromadzeniem.
Wyjątek od powyższej reguły stanowiły niedziele, ferie, oktawy i uprzywilejowane wigilie, a także święta pierwszej klasy, które obchodzono w całym Kościele jako święta rytu zdwojonego klasy pierwszej - te należało uważać za święta właściwe dla każdego miejsca, kościoła, zgromadzenia. Należało także pamiętać, że świętom całego Kościoła, jakiegokolwiek rytu, gdy inne okoliczności były równorzędne, należało dać pierwszeństwo przed świętami, obchodzonymi tylko na podstawie indultu udzielonego przez Stolicę Apostolską, lecz których nie można było nazwać właściwie wyższymi i godniejszymi w powyżej określonym znaczeniu.
