Instytut Chrystusa Króla jest zgromadzeniem, które dzięki pozwoleniu Ojca św., celebruje klasyczną Rzymską Liturgię w jej tradycyjnej formie według ksiąg liturgicznych promulgowanych w 1962 roku przez papieża bł. Jana XXIII. Jan Paweł II życzył sobie, aby bogactwo tradycyjnej Rzymskiej liturgii, celebrowanej bez zmian przez wieki, zachowane było dla przyszłych pokoleń. Wiele osób zwraca się z prośbą do Ojca św. o umożliwienie celebrowania Najświętszej Ofiary Mszy św. w tej wysoko cenionej formie, która była sprawowana na sposób ekskluzywny także po Soborze Watykańskim II. Właściwie rzecz biorąc większość zmian, dokonanych za sprawą reformy soborowej, zostało wprowadzonych po Soborze. Sobór nigdy nie zabronił tradycyjnej liturgii, a osławiony dokument o liturgii Kościoła wzmiankuje jedynie o możliwości pewnych adaptacji, ale nigdy o zmianie języka, a już na pewno nie rytu Mszy św. W związku z tym, pożądane by było, aby wierni znali tradycyjną liturgię i zrozumieli jej znaczenie i wagę dla przyszłości świętej Matki Kościoła.Piękno Mszy łacińskiej
Znamienne, że coraz więcej młodych ludzi, którzy nie mieli nigdy wcześniej doświadczenia głębi i piękna tradycyjnej liturgii, czują się głęboko dotknięci pierwszym kontaktem z nią i proszą, aby pozwolenie na publiczne celebrowanie tej liturgii było udzielane bardziej hojnie. Również Ojciec św. Jan Paweł II prosił o to pasterzy Kościoła. Liczny udział młodych rodzin i młodzieży w duszpasterstwie prowadzonym przez Instytut, czy też inne wspólnoty celebrujące tradycyjną Mszę św., przekonuje do tej właśnie liturgii. Wszystkich sympatyków starej liturgii przyciąga siła tradycji. Celem Instytutu jest więc umożliwienie jak największej liczbie osób poznania Klasycznego Rytu Rzymskiego, który, jak zaświadczają osoby uczestniczące w takiej liturgii, umacnia ich wiarę, pomaga w walce o zachowanie chrześcijańskiego stylu życia w dzisiejszym świecie i przybliża ku Kościołowi i Ojcu św.Serce Kościoła - Najświętsza Ofiara Mszy św.
Fundator Instytutu Chrystusa Króla, ks. prał. dr Gilles Wach często podkreśla, że Najświętsza Ofiara Mszy św. jest jak diament, który potrzebuje godnej i pięknej oprawy, aby ukazać najlepiej jego wartość i blask. Z tego powodu, Instytut stara się z całych sił otoczyć Najświętszą Ofiarę, nie tylko dokładną, tradycyjną, katolicką nauką, najwyższym pięknem i powagą rytu i kościołów, gdzie jest celebrowana, ale przede wszystkim prawdziwym, katolickim stylem w duszpasterstwie. Świadczenie o prawdzie, liturgia, miłosierdzie winny być w najwyższym stopniu zharmonizowane, aby dawały ewidentne świadectwo mocy sakramentów i bogactwa łaski obecnej we Mszy św. Staramy się wszędzie zintegrować wszystkie te elementy w posłannictwie Instytutu Chrystusa Króla, tak, aby celebracja Tradycyjnej Liturgii była uwydatniona i stała się centrum, w którym nasi kapłani i wierni mogliby żyć i wypełniać zobowiązania wynikające z wiary rzymsko-katolickiej.Słowa, gesty i detale
Moment Konsekracji, gdzie ma miejsce misterium transsubstancjacji, podobny jest do szczytu majestatycznych gór, z których spływa rajski strumień wprost w codzienne życie. Naturalnie, trzeba pójść w dół tego potoku, ale woda Bożej łaski, która dotyka człowieka, będzie orzeźwiać duszę i ciało podczas całego dnia. Przyjaźń z Bogiem jest głęboko związana z obecnością Zbawiciela w Najświętszej Eucharystii, a możliwa poprzez Mszę św. i przyjętą ze czcią i bojaźnią Komunię św. W ludzkich relacjach, każde słowo, każdy gest i każdy szczegół jest ważny, w daleko większym stopniu odnosi się to do relacji z Bogiem. Dlatego, aby ochronić tę relację, od której jest uzależnione nasze życie i nasze zbawienie, Kościół zawsze otaczał największą troską słowa, gesty i szczegóły Liturgii św.Nikt nie chciałby wystawić na niebezpieczeństwo owego kontaktu z wszechmogącym Bogiem poprzez przypadkowe zachowania lub nieuzasadnione i zbyt daleko idące zmiany dotyczące słów i gestów, które określają, zgodnie z Bożą wolą, tę relację. Przeciwnie, sam Bóg, poprzez moc Ducha Świętego zatroszczył się o tę relację i ustanowił Najświętszą Eucharystię w ten sposób, że nawet po 2000 lat możemy być pewni Jego Boskiej Obecności, jeśli czynimy to, co Kościół czyni i zawsze czynił. Liturgia, pod wpływem Ducha Świętego, rozwinęła wiele słów, gestów i detali, które sam Bóg uznał za stosowne do wyrażenia prawdziwej czci, jaka Jemu słusznie się należy. Z tego powodu nikt nie ma prawa dokonywać zmian w przepisach i formułach według własnego uznania. Przeciwnie im bardziej jesteśmy wierni liturgii, która dojrzewała pod wpływem wszechpotężnego Bożego Ducha poprzez wieki i była celebrowana przez Kościół przez więcej niż 1000 lat, tym bardziej jesteśmy wiernymi samemu Kościołowi i współpracujemy z Nim nad obecnością Boga, którego chwała jest naszym zbawieniem.
Troska o rubryki
Liturgia pragnie w coraz pełniejszy sposób ukazać, czym jest: rzeczywistym odzwierciedleniem Bożej Obecności pośród nas. Kapłani naszego Instytutu są świadomi tego, że rubryki mszalne, które narodziły się z łaski Ducha Świętego, z pieczołowitością przestrzegane służą zachowaniu niezmienionego skarbu wiary katolickiej. Znana sentencja: „prawo modlitwy jest prawem wierzenia” (lex orandi, lex credendi) przywiązuje wielką wagę do dokładnego i starannego celebrowania liturgii. Ten, kto zmienia słowa lub gesty liturgii naraża wiarę tych, dla których ją celebruje i staje się odpowiedzialnym zubożenia ich wiary.Nie tylko ceremonie liturgiczne wraz z doskonałością rubryk, dostojeństwem języka łacińskiego i głębokim wyrazem teologicznych prawd są ważne, ale także inne szczegóły liczą się, gdy chodzi o to, by każdy wierny zrozumiał jak ważna jest liturgia dla naszego życia. Stroje, obrusy ołtarzowe, kandelabry, ampułki, naczynia liturgiczne, wszystko to i wiele innych rzeczy używanych podczas celebracji Najświętszej Ofiary Mszy św. mają ukazać, że pragniemy dać Panu wszystko, co najpiękniejsze z tego, co mamy. Z tego powodu sztuka chrześcijańska pełni doniosłą rolę w misterium liturgicznym.
Sztuka w liturgii
Tak wiele trudu włożono w ciągu wieków, aby uczynić Mszę św. i rzeczy używane podczas jej sprawowania najgodniejszymi. Rzeźba, pozłota, malarstwo, haft, robótki ręczne, szycie, tkactwo i wiele innych rzemiosł zostało wykorzystanych do jej uwznioślenia i upiększenia, które słusznie się należy tej liturgii. Sztuka, która weszła do liturgii stała się widzialnym i dotykalnym wyrazem szacunku, który jest konieczny dla nas ludzi, aby oddać Bogu chwałę. Ponieważ posiadamy nie tylko duszę, lecz także ciało, powinniśmy okazać respekt wobec bliskości Boga poprzez wszystkie elementy stworzonego świata. Dla każdego powinno być jasne, że aby uczcić Boga z całych sił, powinno włączyć się w to uwielbienie nasze talenty i umiejętności, które On nam dał, abyśmy przemieniali świat.W ciągu wieków Liturgia używała naturalnie różnych stylów sztuki sakralnej poczynając od sztuki romańskiej, poprzez Gotyk, Barok, a skończywszy na klasycyzmie. Style te znacznie różnią się od siebie, ale kierują się niezmienną zasadą piękna służącego liturgii właściwej Wszechmocnemu. Jest jak najbardziej słuszne wykorzystanie dawnych stylów dziś, ale należy dbać o piękno i kierować się smakiem i harmonią. Nie jest łatwo stworzyć właściwą oprawę, dla największego misterium, jakie mamy na ziemi, a którym jest Msza św., ale warto włożyć wiele trudu, aby to uczynić, ponieważ łaska, jaka spływa na nas z Ofiary Mszy św. będzie jeszcze bardziej obfitować w naszych sercach.
Liturgia drogą do Boga
Pan Bóg zostawił nam świętą Liturgię, abyśmy mogli się z Nim zjednoczyć. A zatem celem Kościoła, powinno być przyprowadzenie jak największej liczby osób na celebrację Mszy, św.. Zjednoczyć ludzkość z Bogiem poprzez celebrację Sakramentów, a zwłaszcza Najświętszej Ofiary Mszy św., to właściwie rzecz biorąc jedyny cel Kościoła. Święta Liturgia jest sercem Kościoła i jednocześnie Jego pokarmem, zabezpieczeniem i metą, ponieważ tu jest Pan. Co moglibyśmy zrobić, jak nie to, by starać się z całych sił uczynić jasnym dla każdego to, że bez wsparcia świętej celebracji trwanie w zjednoczeniu z Bogiem jest trudne, jeśli nie niemożliwe. Dlatego też Instytut Chrystusa Króla żyje dla liturgii, która jest źródłem wszystkiego innego, jeśli chodzi o wiarę. A zatem kwestia liturgii nie jest nic nieznaczącym dodatkiem, ale jest i zawsze będzie jednym z głównych zainteresowań świętej Matki Kościoła. Czy to nie z powodu Liturgii wielu ludzi nie chce dowiedzieć się czegoś z nauki Kościoła, i czy to nie ze względu na Liturgię wielu ludzi, nie chciało spotkać Pana. Zachować bogactwo tradycji liturgicznych, uchronić znaczenie mistycznych gestów i bronić prawa do tego, by czynić dziś, to, co Kościół zawsze czynił, to ważne zadanie i doniosły cel. W całkowitym posłuszeństwie Świętej Matce Kościołowi, Instytut Chrystusa Króla szczyci się i cieszy służbą Bogu obecnemu w Świętych Misteriach Liturgii i uczestnictwem w przełomowym apostolacie liturgicznym.Troska o liturgię obejmuje troskę o pełny katolicki styl życia i o integralność rzymsko-katolickiej doktryny. Nie jest ona jedną i jedyną, ale zawsze główną, prowadząca nas do Boga, który jest początkiem i końcem wszystkiego, do naszego Pana i Zbawcy Jezusa Chrystusa.
Powyższy artykuł jest tłumaczeniem angielskiego tekstu, który znajduje się na stronie Instytutu Chrystusa Króla: institute-christ-king.org. Tłumaczył x. Jarosław Powąska, wikariusz w Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu.
---
Publikujemy także prezentację zdjęć, w krótki sposób ukazującą liturgię sprawowaną przez kapłanów Instytutu Chrystusa Króla, a także to jak Instytut ten działa i funkcjonuje w świecie:
