Tekst hymnu zaczerpnięto bezpośrednio z Ewangelii Św. Łukasza (Łk 1,46-55), która mówi o przybyciu brzemiennej Maryi do swojej krewnej, Świętej Elżbiety. Są to słowa samej Matki Bożej, pieśń pochwalna sławiąca wielkie dzieła Pańskie.
W kantyku widać echa kilka obrazów biblijnych Starego Testamentu. Najbardziej wyraziste są aluzje do Pieśni Anny z Księgi Samuela (1Sm 2,1-10). Wraz z Benedictus (pieśnią Zachariasza), jak również kilkoma pochodzącymi ze Starego Testamentu kantykami, Magnificat występuję już w starożytnych zbiorach śpiewów liturgicznych.
Kantyk jest najczęściej odmawiany w Liturgii Godzin. W tradycji rzymskiej Pieśń Maryi jest śpiewana lub recytowana podczas wieczornych nieszporów. W obrządku wschodnim, Magnificat jest zazwyczaj śpiewane w niedzielnej jutrzni.
Hymn wykonany na melodię gregoriańską przez kleryków WSD Księży Pallotynów w Ołtarzewie:
W kantyku widać echa kilka obrazów biblijnych Starego Testamentu. Najbardziej wyraziste są aluzje do Pieśni Anny z Księgi Samuela (1Sm 2,1-10). Wraz z Benedictus (pieśnią Zachariasza), jak również kilkoma pochodzącymi ze Starego Testamentu kantykami, Magnificat występuję już w starożytnych zbiorach śpiewów liturgicznych.
Kantyk jest najczęściej odmawiany w Liturgii Godzin. W tradycji rzymskiej Pieśń Maryi jest śpiewana lub recytowana podczas wieczornych nieszporów. W obrządku wschodnim, Magnificat jest zazwyczaj śpiewane w niedzielnej jutrzni.
Hymn wykonany na melodię gregoriańską przez kleryków WSD Księży Pallotynów w Ołtarzewie:
W praktyce parafialnej często śpiewa się polską wersję Magnificat, w poetyckim przekładzie Franciszka Karpińskiego:
