Cappino jest to szata liturgiczna składająca się z trzech taśm (pasków) długości 58 cm i szerokości 18 cm opadających na klatkę piersiową i plecy. Aczkolwiek spotyka się ją też w formie jednej, szerszej taśmy. Wykonana jest ona z tych samych tkanin, co ornat. Cappino częściowo okrywa szyję, a stosowana jest przy ornacie i dalmatyce przez subdiakonów, diakonów i prezbiterów (także biskupi). Szata ta jest używana jedynie w rycie ambrozjańskim. Jej nazwa jest zdrobnieniem słowa cappa - kapa.
Na zdjęciu zaznaczono również aurifregi, czyliozdobnie wykonane kawałki materiału zdobiące dół
alby i końce rękawów - umieszcza się je w miejsce koronek;
używane są w kolorze liturgicznym dnia.
Cappino wywodzi się ze średniowiecza. Do liturgii ambrozjańskiej przeniknęła pod wpływem obrządków Wschodnich, gdzie jeszcze można spotkać się z jej odpowiednikiem. Zaczęto ją stosować równolegle w rycie dominikańskim, gdzie miała charakter dekoracyjny i nie przyjęła się na stałe, jako osobna szata liturgiczna. Niegdyś cappino była połączona z humerałem.
Warto zaznaczyć, że w rycie ambrozjańskim diakon ubiera stułę na dalmatykę, a nie pod nią, jak w rycie rzymskim. Gdy więc używa cappino, stuła umieszczana jest między nią a dalmatyką.
Powyżej zamieszczone zdjęcia przedstawiają liturgię ambrozjańską w zwyczajnej formie. Pierwsze zdjęcie od góry przedstawia kapłana w nadzwyczajnej formie rytu ambrozjańskiego.
Warto zaznaczyć, że w rycie ambrozjańskim diakon ubiera stułę na dalmatykę, a nie pod nią, jak w rycie rzymskim. Gdy więc używa cappino, stuła umieszczana jest między nią a dalmatyką.Powyżej zamieszczone zdjęcia przedstawiają liturgię ambrozjańską w zwyczajnej formie. Pierwsze zdjęcie od góry przedstawia kapłana w nadzwyczajnej formie rytu ambrozjańskiego.
