Aby mówić o jakiejkolwiek świadomości na samym początku należy wyjaśnić, czym ona jest. Najprostsza definicja brzmi tak: „Świadomość jest wewnętrznym odzwierciedleniem rzeczywistości”. Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy. Można napisać, że podczas Mszy świętej, stan duszy jest zwierciadłem tego, co dzieje się na ołtarzu – i niewątpliwie można go w pełni osiągnąć będąc w stanie łaski uświęcającej. Właśnie do takiego stanu zjednoczenia z Chrystusem, do takiego wejścia w liturgiczne actio winniśmy wszyscy dążyć poprzez formację wewnętrzną: modlitwę, lekturę Pisma Świętego, przyjmowanie Sakramentów, czytanie dobrych książek wyjaśniających nam znaki, symbole i obrzędy liturgiczne (co pozwoli nam głębiej wchodzić w to, co się dzieje podczas Najświętszej Ofiary).
Jednak to może często nie wystarczyć. Potrzebna jest też katecheza liturgiczna (mistagogia), potrzebne jest wychowanie wiernych do jak najżywszego i najpełniejszego uczestnictwa wiernych w Mszy świętej. Ojcowie Soborowi podczas Vaticanum II w Konstytucji o św. Liturgii w punkcie 14 zapisali: „Matka Kościół bardzo pragnie, aby wszyscy wierni byli wdrażani do pełnego, świadomego i czynnego udziału w obrzędach liturgicznych, jakiego domaga się sama natura liturgii”. W tym względzie niezbędne jest zaangażowanie duszpasterzy – wygłaszanie homilii, katechez, prowadzenie spotkań, czy nawet grup duszpasterskich, albo np. pisanie artykułów do tak licznie występujących dziś gazetek parafialnych.
Ksiądz Jan Twardowski pisał: „Jeśli utracimy świadomość, że jest Bóg – pogubimy się, przerazi nas nasza świadomość”. Słowa te przedstawiają straszną perspektywę: zaniedbanie własnej świadomości liturgicznej (jak i naszych braci i sióstr), w której centrum powinien stać Bóg - Jezus Chrystus w końcu doprowadzi do tego, że będziemy przerażeni, gdy już wśród symbolach, znakach i obrzędach liturgicznych nie będziemy potrafili odnaleźć naszego Pana.
Ciągle, na nowo musimy pogłębiać naszą świadomość liturgiczną, ciągle ją na nowo odkrywać w Chrystusie, bo „szkodzi zaś sobie ten, kto trwa w błędzie i nieświadomości”, jak kiedyś napisał Marek Aureliusz. Nie możemy pozwolić na to, abyśmy trwali w stanie takiej nieświadomości. Im dłużej będzie trwał ten stan, tym ciężej będzie później wrócić do naprawdę pogłębionej relacji z Chrystusem, podczas Eucharystii. Ktoś taki stanie się wtedy „marionetką swojej nieświadomości” (Carlos Ruiz Zafón) i będzie błądził po okrężnych drogach, zamiast iść tą jedyną prawdziwą, która wiedzie przez aktywne i zaangażowane uczestnictwo w liturgii.
W Mszy świętej uobecniana jest ofiara, którą złożył Chrystus na krzyżu z miłości do nas. Liturgia to „święta gra” (x. Romano Guardini) miłości, w której odbywa się to najpiękniejsze, najbardziej wzruszające spotkanie Stwórcy ze stworzeniem. Chodzi w nim o to, żeby „prowadzić grę przed Bogiem, nie stwarzać dzieła sztuki, lecz być nim, to jest najgłębszy sens liturgii” (x. Romano Guardini). W tej grze „największym szczęściem jest owa świadomość, że Bóg nas kocha” (św. Jan Vianney).
Jednak to może często nie wystarczyć. Potrzebna jest też katecheza liturgiczna (mistagogia), potrzebne jest wychowanie wiernych do jak najżywszego i najpełniejszego uczestnictwa wiernych w Mszy świętej. Ojcowie Soborowi podczas Vaticanum II w Konstytucji o św. Liturgii w punkcie 14 zapisali: „Matka Kościół bardzo pragnie, aby wszyscy wierni byli wdrażani do pełnego, świadomego i czynnego udziału w obrzędach liturgicznych, jakiego domaga się sama natura liturgii”. W tym względzie niezbędne jest zaangażowanie duszpasterzy – wygłaszanie homilii, katechez, prowadzenie spotkań, czy nawet grup duszpasterskich, albo np. pisanie artykułów do tak licznie występujących dziś gazetek parafialnych.
Ksiądz Jan Twardowski pisał: „Jeśli utracimy świadomość, że jest Bóg – pogubimy się, przerazi nas nasza świadomość”. Słowa te przedstawiają straszną perspektywę: zaniedbanie własnej świadomości liturgicznej (jak i naszych braci i sióstr), w której centrum powinien stać Bóg - Jezus Chrystus w końcu doprowadzi do tego, że będziemy przerażeni, gdy już wśród symbolach, znakach i obrzędach liturgicznych nie będziemy potrafili odnaleźć naszego Pana.
Ciągle, na nowo musimy pogłębiać naszą świadomość liturgiczną, ciągle ją na nowo odkrywać w Chrystusie, bo „szkodzi zaś sobie ten, kto trwa w błędzie i nieświadomości”, jak kiedyś napisał Marek Aureliusz. Nie możemy pozwolić na to, abyśmy trwali w stanie takiej nieświadomości. Im dłużej będzie trwał ten stan, tym ciężej będzie później wrócić do naprawdę pogłębionej relacji z Chrystusem, podczas Eucharystii. Ktoś taki stanie się wtedy „marionetką swojej nieświadomości” (Carlos Ruiz Zafón) i będzie błądził po okrężnych drogach, zamiast iść tą jedyną prawdziwą, która wiedzie przez aktywne i zaangażowane uczestnictwo w liturgii.
W Mszy świętej uobecniana jest ofiara, którą złożył Chrystus na krzyżu z miłości do nas. Liturgia to „święta gra” (x. Romano Guardini) miłości, w której odbywa się to najpiękniejsze, najbardziej wzruszające spotkanie Stwórcy ze stworzeniem. Chodzi w nim o to, żeby „prowadzić grę przed Bogiem, nie stwarzać dzieła sztuki, lecz być nim, to jest najgłębszy sens liturgii” (x. Romano Guardini). W tej grze „największym szczęściem jest owa świadomość, że Bóg nas kocha” (św. Jan Vianney).
