Publikujemy ciekawy głos w dyskusji dotyczącej liturgii używanej przez wspólnoty Drogi Neokatechumentalnej. Artykuł został oryginalnie umieszczony w serwisie http://chiesa.espresso.repubblica.it a także skopiowany na stronę: www.newliturgicalmovement.org. Tekst polski można od dzisiaj przeczytać tutaj.
wtorek, 31 stycznia 2012
Bielsko-Biała: Msze Święte w lutym
Kościół Narodzenia N.M.P. Bielsko-Biała Lipnik
ul. Ks. Brzóski 3
• 2 luty (czwartek) – godz. 19.15 (Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny)
• 5 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Siedemdziesiątnicy)
• 12 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Sześćdziesiątnicy)
• 14 luty (wtorek) – godz. 19.15 (św. Walentego)
• 19 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Pięćdziesiątnicy)
• 22 luty (środa) – godz. 19.15 (Środa Popielcowa)
• 26 luty (niedziela) – godz. 15.15 (I Niedziela Wielkiego Postu)
ul. Ks. Brzóski 3
• 2 luty (czwartek) – godz. 19.15 (Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny)
• 5 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Siedemdziesiątnicy)
• 12 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Sześćdziesiątnicy)
• 14 luty (wtorek) – godz. 19.15 (św. Walentego)
• 19 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Pięćdziesiątnicy)
• 22 luty (środa) – godz. 19.15 (Środa Popielcowa)
• 26 luty (niedziela) – godz. 15.15 (I Niedziela Wielkiego Postu)
poniedziałek, 30 stycznia 2012
Lublin: Msze w lutym
Podajemy terminy celebracji Mszy Świętych w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego sprawowanych w miesiącu styczniu w Kościele Rektoralnym pw. Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica 16a:
2 lutego (czwartek), 17:30 - Oczyszczenia NMP;
5 lutego (niedziela), 9:00 - Siedemdziesiątnica;
9 lutego (czwartek), 18:00 - Św. Cyryla Aleksandryjskiego;
12 lutego (niedziela), 9:00 - Sześćdziesiątnica;
16 lutego (czwartek), 18:00 - Feria;
19 lutego (niedziela), 9:00 - Pięćdziesiątnica;
22 lutego (środa), 17:00 - Środa Popielcowa;
23 lutego (czwartek), 18:00 - Czwartek po Środzie Popielcowej;
25 lutego (sobota), 18:00 - Św. Macieja Apostoła;
26 lutego (niedziela), 9:00 - Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu.
niedziela, 29 stycznia 2012
Nowa parafia personalna we Francji
W listopadzie ubiegłego roku JE Ks. Bp Maurice de Germiny ordynariusz diecezji Blois erygował parafię personalną dla tradycyjnych katolików p.w. Piotra i Pawła. Parafia w Blois zapełnia tym samym "dziurę nad Loarą" miedzy Orleanem a Tours. Proboszczem został ks. Jean-Pierre Gac z birytualnego Bractwa św. Tomasza Becketta. Z zazdrością patrzymy na Francuzów i czekamy na takie parafie u nas w Polsce. Poniżej tekst dekretu:DEKRET
Na mocy motu proprio Summorum Pontificum z dnia 7 lipca 2007 Benedykta XVI; Po wystąpieniu z prośbą pewnej grupy wiernych i wzięciu pod uwagę jej prawa do „podążania własną drogą życia duchowego” (Can. 214 CIC) i przy jednoczesnym poszanowaniu z ich strony obowiązku „przez swoje własne działanie - zachować zawsze wspólnotę z Kościołem” (Can. 209 § 1 CIC); a także na mocy kanonu 518 Kodeksu Prawa Kanonicznego; po wysłuchaniu Rady Kapłańskiej, zgodnie z kanonem 515 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego;
J.E. Ks. Biskup Maurice de Germiny, ordynariusz diecezji Blois postanowił co następuje;
Art.1 : Została erygowana parafia personalna pw. Świętych Apostołów w diecezji Blois dla wiernych, którzy pragną żyć liturgią według formy nadzwyczajnej rytu rzymskiego.
Art. 3 : Niniejsza parafia jest zarządzana zgodnie z kanonami 515-552 Kodeksu Prawa Kanonicznego dotyczącymi parafii, proboszczów i wikariuszy.
Art. 4 : Proboszcz parafii personalnej posiada te same obowiązki i prawa co proboszcz terytorialny.
Art 5 : Jurysdykcja proboszcza parafii personalnej Świętych Apostołów ogarnia również zainteresowanych, którzy normalnie podlegaliby do okolicznej parafii terytorialnej.
W dniu uroczystości Wszystkich Świętych
1 listopada 2011
+ Maurice de Germiny
biskup Blois
"Ecce cum Ille"
ks. Jean-Marie Lecoq
Kanclerz
sobota, 21 stycznia 2012
Konferencje o liturgii tradycyjnej w Warszawie
Duszpasterstwo Tradycji w Warszawie (ul. Karolkowa 49) zaprasza do udziału w czwartkowych konferencjach doktora Pawła Milcarka pod wspólnym tytułem Msza rzymska przez wieki:
Po każdej konferencji sprawowana będzie Msza święta. Szczegółowe informacje będzie można znaleźć na stronie Duszpasterstwa mszatrydencka.waw.pl w zakładce Terminarz Mszalny.
- 2 lutego 2012 godz. 18 - Od Wieczernika do powstania formy rzymskiej
- 16 lutego 2012 godz. 18 - Mszał św. Piusa V - potrydencki kształt rytu rzymskiego
- 1 marca 2012 godz. 18 - Drogi i bezdroża Ruchu Liturgicznego
- 8 marca 2012 godz. 18 - Vaticanum II i tradycyjny ryt rzymski
Po każdej konferencji sprawowana będzie Msza święta. Szczegółowe informacje będzie można znaleźć na stronie Duszpasterstwa mszatrydencka.waw.pl w zakładce Terminarz Mszalny.
Statut duszpasterstwa tradycyjnego w Archidiecezji Warszawskiej
Na stronie www.mszatrydencka.waw.pl został opublikowany statut duszpasterstwa formalnie powołanego przez Metropolitę Warszawskiego w czerwcu ubiegłego roku. Jest to obecnie najbardziej złożona organizacyjnie instytucja w diecezjach polskich, powołana w celu zapewnienia wiernym dostępu do Mszy i sakramentów w nadzwyczajnej formie Rytu Rzymskiego. Statut ten będzie zapewne istotnym punktem odniesienia dla innych polskich diecezji, w których jest coraz więcej wiernych, pragnących w niedzielę i święta uczestniczyć we Mszy świętej wyłącznie w formie nadzwyczajnej.
wtorek, 17 stycznia 2012
Bielskie wykłady o Mszy Świętej (5)
Bielskie wykłady o Mszy Świętej (5)
Fragment wykładu: Coś dla architektów i nie tylko – o symbolicznym znaczeniu kościoła i jego części
Nie potrzeba wielkiej spostrzegawczości, aby zauważyć, że tradycyjny kościół zasadniczo składa się z dwóch części (często z trzech). Na zewnątrz widzimy dwa połączone ze sobą budynki. Jeden jest większy, a drugi, z reguły zlokalizowany od wschodniej strony, mniejszy.
(Rotunda w Cieszynie)
Nawet jeśli w zewnętrznym oglądzie budynku kościelnego ten podział nie jest wyraźny, to wewnątrz podział ten jest natychmiastowo zauważalny. Większa przestrzeń jest budowana na planie podłużnym lub centralnym, natomiast druga mniejsza, jest utworzona w formie prostokątnej lub półkola. Co ciekawe, ta dwuprzestrzenność jest również normą realizowaną we wszystkich kościołach Tradycji Wschodniej. Odnajdujemy ją zatem zarówno w najmniejszych kościołkach, kaplicach jak i wielkich bazylikach, katedrach a także ogromnych kościołach klasztornych Tradycji Zachodniej. Dostrzegamy ją również w różnego rodzaju budowlach służących liturgii Tradycji Wschodnich np. w drewnianych cerkwiach południowo-wschodniej Polski oraz w starożytnych budowlach dla liturgii koptyjskiej w Egipcie czy bizantyjskiej w Grecji. Struktura ta, przedstawiająca z jednej strony dwie niezależne przestrzenie z drugiej spójnie ze sobą zespolone obszary, realizowana była w ciągu wieków niezależnie od zmieniających się architektonicznych stylów i upodobań. Był to trwały komponent kościoła mimo ciągłych dokonujących się zmian na polu artystycznej wrażliwości. Może to budzić uzasadnione zdziwienie. Zasadniczo mniejszą przestrzeń, w której wznoszono ołtarz, nazywamy prezbiterium, większą - dla wiernych - nawą. Obawiam się, że tak przyzwyczailiśmy się do tego podziału, iż umyka on naszej ciekawości. Zwracając niekiedy uwagę na detale, ornamenty czy wystrój kościoła nie odczytujemy jego strukturalnej symboliki.
(Bazylika w San Angelo in Formis, nawa i prezbiterium; malowidła muszli absydy w prezbiterium)
Prezbiterium spełniało w ciągu wieków nie tyle funkcjonalne zadania (użyteczne urządzenie przestrzeni dla sprawowania Mszy, wygodne dla posługi duchowieństwa i ministrantów) co głównie symboliczne. Prezbiterium było w istocie sanktuarium czyli przestrzenią najświętszą. Przestrzenią obecności Boga. Sanktuarium, w którym znajdował się ołtarz, relikwie, święte wizerunki czytelnie wskazywało, że przestrzeń ta jest wyjątkowa, mówi o nadprzyrodzonym świecie. Prezbiterium – sanktuarium to obszar chwały, nieba, symboliczny obraz Królestwa Niebieskiego. Malowidła za ołtarzem czy nadstawa ołtarzowa ze świętymi obrazami pełniła funkcje obrazującą bramę prowadzącą do nieba.
Większa przestrzeń kościoła – nawa – swój symboliczny walor czerpie z relacji do prezbiterium. Jest skierowana ku niemu. Stąd można ją określić jako symboliczny obraz ziemi, naszej rzeczywistości. Tak jak my ziemscy pielgrzymi wędrujemy ku wieczności, tak nawa – obraz ziemi – kieruje się ku sanktuarium, obrazowi nieba. Granica między nawą a sanktuarium to symboliczna granica pomiędzy obrazem ziemi a nieba.
Symboliczna struktura nawy i prezbiterium nie zamyka się w prostym obrazie ziemi i nieba. Rozbudowuje się ona. Jak nawa wychyla się ku sanktuarium, tak samo ono wskazuje jeszcze dalej, wyżej, znów ku niebu. Ściana wschodnia prezbiterium zaopatrzona w ołtarz i święte wizerunki znajdujące się nad nim pełni funkcję bramy – okna ku nadprzyrodzonej rzeczywistości, ku Królestwu Niebieskiemu. Staje się symboliczną stroną Boga.
W skrócie można podsumować, że prezbiterium w symbolicznym przesłaniu jest obrazem rzeczywistości niebiańskiej, wrotami, przez którą w nasz ludzki obszar wkraczania Królestwo niebieskie lub dzięki której, my przechodzimy aby wejść w przestrzeń zbawienia, wieczności. Jest symbolicznym obrazem Boga, Jego Królestwa i obecności. W istocie prezbiterium jest szczególnym zobrazowaniem przyszłej, niebiańskiej pełni, której zadatek otrzymujemy podczas celebracji Najświętszej Ofiary.
ks.Grzegorz Klaja
Fragment wykładu: Coś dla architektów i nie tylko – o symbolicznym znaczeniu kościoła i jego części
Nie potrzeba wielkiej spostrzegawczości, aby zauważyć, że tradycyjny kościół zasadniczo składa się z dwóch części (często z trzech). Na zewnątrz widzimy dwa połączone ze sobą budynki. Jeden jest większy, a drugi, z reguły zlokalizowany od wschodniej strony, mniejszy.
(Rotunda w Cieszynie)Nawet jeśli w zewnętrznym oglądzie budynku kościelnego ten podział nie jest wyraźny, to wewnątrz podział ten jest natychmiastowo zauważalny. Większa przestrzeń jest budowana na planie podłużnym lub centralnym, natomiast druga mniejsza, jest utworzona w formie prostokątnej lub półkola. Co ciekawe, ta dwuprzestrzenność jest również normą realizowaną we wszystkich kościołach Tradycji Wschodniej. Odnajdujemy ją zatem zarówno w najmniejszych kościołkach, kaplicach jak i wielkich bazylikach, katedrach a także ogromnych kościołach klasztornych Tradycji Zachodniej. Dostrzegamy ją również w różnego rodzaju budowlach służących liturgii Tradycji Wschodnich np. w drewnianych cerkwiach południowo-wschodniej Polski oraz w starożytnych budowlach dla liturgii koptyjskiej w Egipcie czy bizantyjskiej w Grecji. Struktura ta, przedstawiająca z jednej strony dwie niezależne przestrzenie z drugiej spójnie ze sobą zespolone obszary, realizowana była w ciągu wieków niezależnie od zmieniających się architektonicznych stylów i upodobań. Był to trwały komponent kościoła mimo ciągłych dokonujących się zmian na polu artystycznej wrażliwości. Może to budzić uzasadnione zdziwienie. Zasadniczo mniejszą przestrzeń, w której wznoszono ołtarz, nazywamy prezbiterium, większą - dla wiernych - nawą. Obawiam się, że tak przyzwyczailiśmy się do tego podziału, iż umyka on naszej ciekawości. Zwracając niekiedy uwagę na detale, ornamenty czy wystrój kościoła nie odczytujemy jego strukturalnej symboliki.
(Bazylika w San Angelo in Formis, nawa i prezbiterium; malowidła muszli absydy w prezbiterium)Prezbiterium spełniało w ciągu wieków nie tyle funkcjonalne zadania (użyteczne urządzenie przestrzeni dla sprawowania Mszy, wygodne dla posługi duchowieństwa i ministrantów) co głównie symboliczne. Prezbiterium było w istocie sanktuarium czyli przestrzenią najświętszą. Przestrzenią obecności Boga. Sanktuarium, w którym znajdował się ołtarz, relikwie, święte wizerunki czytelnie wskazywało, że przestrzeń ta jest wyjątkowa, mówi o nadprzyrodzonym świecie. Prezbiterium – sanktuarium to obszar chwały, nieba, symboliczny obraz Królestwa Niebieskiego. Malowidła za ołtarzem czy nadstawa ołtarzowa ze świętymi obrazami pełniła funkcje obrazującą bramę prowadzącą do nieba.
Większa przestrzeń kościoła – nawa – swój symboliczny walor czerpie z relacji do prezbiterium. Jest skierowana ku niemu. Stąd można ją określić jako symboliczny obraz ziemi, naszej rzeczywistości. Tak jak my ziemscy pielgrzymi wędrujemy ku wieczności, tak nawa – obraz ziemi – kieruje się ku sanktuarium, obrazowi nieba. Granica między nawą a sanktuarium to symboliczna granica pomiędzy obrazem ziemi a nieba.
Symboliczna struktura nawy i prezbiterium nie zamyka się w prostym obrazie ziemi i nieba. Rozbudowuje się ona. Jak nawa wychyla się ku sanktuarium, tak samo ono wskazuje jeszcze dalej, wyżej, znów ku niebu. Ściana wschodnia prezbiterium zaopatrzona w ołtarz i święte wizerunki znajdujące się nad nim pełni funkcję bramy – okna ku nadprzyrodzonej rzeczywistości, ku Królestwu Niebieskiemu. Staje się symboliczną stroną Boga.
W skrócie można podsumować, że prezbiterium w symbolicznym przesłaniu jest obrazem rzeczywistości niebiańskiej, wrotami, przez którą w nasz ludzki obszar wkraczania Królestwo niebieskie lub dzięki której, my przechodzimy aby wejść w przestrzeń zbawienia, wieczności. Jest symbolicznym obrazem Boga, Jego Królestwa i obecności. W istocie prezbiterium jest szczególnym zobrazowaniem przyszłej, niebiańskiej pełni, której zadatek otrzymujemy podczas celebracji Najświętszej Ofiary.
ks.Grzegorz Klaja
Subskrybuj:
Posty (Atom)
