Warszawskie Duszpasterstwo Tradycji Łacińskiej przy kościele św. Klemensa ul. Karolkowa 49 zaprasza na Msza święte, nabożeństwa i wykłady w marcu.
W niedziele Wielkiego Postu o godzinie 13:40 Gorzkie Żale, o godzinie 14:00 Msza św.
Pozostałe Msze święte:
1 III godz. 18:00 wykład dr Pawła Milcarka MSZA RZYMSKA PRZEZ WIEKI cz. 3 godz. 19:30 Msza św. oraz adoracja Najświętszego Sakramentu do godz. 20:30
2 III godz. 19:30 i Droga Krzyżowa
3 III godz. 15:30 adoracja o godz. 16:00 Msza św.
8 III godz. 18:00 wykład dr Pawła Milcarka MSZA RZYMSKA PRZEZ WIEKI cz. 4
godz. 19:30 Msza św.
9 III godz. 19:30 i Droga Krzyżowa
10 III godz. 16:00
15 III ODPUST ŚW. KLEMENSA godz. 20:15
16 III godz. 19:30 i Droga Krzyżowa
17 III godz. 16:00
19 III ŚW. JÓZEFA godz. 19:30
20, 21 III godz. 19:30
REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
22, 23 III godz. 9:15 oraz 19:30
24 III godz. 9:15 oraz 15:30
26 III ZWIASTOWANIE PAŃSKIE godz. 19:30
27, 28, 29 III godz. 19:30
30 III godz. 19:30 i Droga Krzyżowa
31 III godz. 16:00
wtorek, 28 lutego 2012
Książki o Mszy trydenckiej w każdym seminarium!
Zapewne pamiętają Państwo naszą bożonarodzeniową akcję Tradycyjna Paczka dla Kleryka? Dzięki Państwa wsparciu przesłaliśmy w sumie 70 cennych paczek dla kleryków, młodych księży, a także do Seminarium Duchownego we Lwowie. W czasie Wielkiego Postu chcemy zaprosić Państwa do podobnego wspomożenia. Tym razem chcielibyśmy przesłać naszą paczkę do bibliotek seminaryjnych. Wysyłaliśmy już ofertę do wszystkich seminariów wyższych w Polsce. Nasze cenne książki zakupiły dwa seminaria: jedno zakonne i jedno diecezjalne, do jednego zaś przekazaliśmy je w darze. Nie mamy środków na zakupy, ale książki bardzo by nam się przydały – takie wyjaśnienia słyszeliśmy, gdy pytaliśmy o przyczynę braku zainteresowania naszymi wydawnictwami. Rozumiejąc tę niedogodność, postanowiliśmy teraz, w okresie Wielkiego Postu, ponownie odwołać się do Państwa hojności oraz gotowości do dodatkowej ofiary i poprosić o pomoc w przygotowaniu Tradycyjnej Paczki dla seminariów duchownych. Jest ich w Polsce łącznie 33, przy czym, jak już wspomnieliśmy, trzy z nich są w nasze publikacje zaopatrzone. Byłoby dobrze, aby klerycy w pozostałych seminariach mieli, poprzez seminaryjne biblioteki, dostęp do ważnych, potrzebnych publikacji o liturgii, zwłaszcza tradycyjnej. Przypomnijmy, że chodzi o następujące książki:
• Bł. Antoni Nowowiejski – Wykład Liturgii Kościoła Katolickiego (t. I i II) – 120 zł
• x. Grzegorz Śniadoch IBP – Msza św. Trydencka. Mity i Prawda – 24 zł
• x. Guido Marini – Sługa Liturgii – 16 zł
Bardzo prosimy, by zechcieli Państwo wspomóc naszą akcję. Koszt jednej paczki do jednego seminarium (bez kosztów wysyłki) to 160 zł. Zapewne nie wszystkich z nas będzie stać na opłacenie całego pakietu. Na pewno jednak wielu może mieć częściowy choćby udział w jego skompletowaniu i wpłacić dowolną kwotę. Tak naprawdę wystarczy otwarte serce i dobra wola oraz zrozumienie, że Kościołowi potrzeba dziś nade wszystko mądrych, świętych kapłanów. Z pewnością są pośród Państwa, czytających te słowa, osoby, które mają te trzy rzeczy – otwarte serce, dobrą wolę i zrozumienie dla spraw ważnych – to właśnie od Państwa oczekujemy wsparcia. Może ono, w tym szczególnym czasie, być rodzajem jałmużny.
Jeśli nie udałoby się uzbierać całej potrzebnej kwoty, paczki będziemy wysyłać według listy seminariów w porządku alfabetycznym, poczynając od diecezjalnych. Ufamy jednak, że nie dopuszczą Państwo do tego, by w bibliotece któregoś z seminariów nie było tak ważnych, dziś bardzo potrzebnych w kapłańskiej formacji książek.
Gdyby udało zgromadzić się większą kwotę, niż ta która jest konieczna do przeprowadzenia akcji „Tradycyjna paczka dla seminarium”, przeznaczymy ją na wydanie kolejnego numeru Nova et Vetera.
Wpłaty na rzecz akcji „Tradycyjna paczka dla seminarium” prosimy kierować na konto
Instytutu Summorum Pontificum, 05-091 Ząbki, ul. Powstańców 26/20:
Nr konta: 71 2490 0005 0000 4520 5314 9406
jako tytuł wpłaty prosimy wpisać „seminarium”.
Bóg zapłać! Dzięki Państwa wsparciu będzie przybywać młodych księży życzliwie nastawionych do tradycyjnej katolickiej liturgii i doktryny.
Źródło: http://www.summorumpontificum.pl/
• Bł. Antoni Nowowiejski – Wykład Liturgii Kościoła Katolickiego (t. I i II) – 120 zł
• x. Grzegorz Śniadoch IBP – Msza św. Trydencka. Mity i Prawda – 24 zł
• x. Guido Marini – Sługa Liturgii – 16 zł
Bardzo prosimy, by zechcieli Państwo wspomóc naszą akcję. Koszt jednej paczki do jednego seminarium (bez kosztów wysyłki) to 160 zł. Zapewne nie wszystkich z nas będzie stać na opłacenie całego pakietu. Na pewno jednak wielu może mieć częściowy choćby udział w jego skompletowaniu i wpłacić dowolną kwotę. Tak naprawdę wystarczy otwarte serce i dobra wola oraz zrozumienie, że Kościołowi potrzeba dziś nade wszystko mądrych, świętych kapłanów. Z pewnością są pośród Państwa, czytających te słowa, osoby, które mają te trzy rzeczy – otwarte serce, dobrą wolę i zrozumienie dla spraw ważnych – to właśnie od Państwa oczekujemy wsparcia. Może ono, w tym szczególnym czasie, być rodzajem jałmużny.
Jeśli nie udałoby się uzbierać całej potrzebnej kwoty, paczki będziemy wysyłać według listy seminariów w porządku alfabetycznym, poczynając od diecezjalnych. Ufamy jednak, że nie dopuszczą Państwo do tego, by w bibliotece któregoś z seminariów nie było tak ważnych, dziś bardzo potrzebnych w kapłańskiej formacji książek.
Gdyby udało zgromadzić się większą kwotę, niż ta która jest konieczna do przeprowadzenia akcji „Tradycyjna paczka dla seminarium”, przeznaczymy ją na wydanie kolejnego numeru Nova et Vetera.
Wpłaty na rzecz akcji „Tradycyjna paczka dla seminarium” prosimy kierować na konto
Instytutu Summorum Pontificum, 05-091 Ząbki, ul. Powstańców 26/20:
Nr konta: 71 2490 0005 0000 4520 5314 9406
jako tytuł wpłaty prosimy wpisać „seminarium”.
Bóg zapłać! Dzięki Państwa wsparciu będzie przybywać młodych księży życzliwie nastawionych do tradycyjnej katolickiej liturgii i doktryny.
Źródło: http://www.summorumpontificum.pl/
Bielsko-Biała: Msze Święte w marcu
Kościół Narodzenia N.M. P
ul. ks. Brzóski 3, Bielsko-Biała Lipnik
•3 marca, sobota – godz. 11.00 (Sobota Suchych Dni wielkiego Postu)
•4 marca, niedziele – godz. 15.15 (II Niedziela Wielkiego Postu)
•10 marca, sobota - godz. 11.00 (feria Wielkiego Postu)
•11 marca, niedziela - godz. 15.15 (III Niedziela Wielkiego Postu)
•18 marca, niedziela - godz. 15.15 (IV Niedziela Wielkiego Postu)
•19 marca, poniedziałek - godz. 19.15 (św. Józefa)
•25 marca, niedziela - godz. 15.15 (I Niedziela Męki Pańskiej)
•26 marca, poniedziałek - godz. 16.30 (Zwiastowanie N.M.P)
•31 marca, sobota- godz. 11.00 (feria Wielkiego Postu)
środa, 22 lutego 2012
Lublin: Msze Święte w marcu
Podajemy terminy celebracji Mszy Świętych w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego sprawowanych w miesiącu marcu w Kościele Rektoralnym pw. Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica 16a:
2 marca (piątek), 17.30 - Suche Dni Wielkiego Postu - rekolekcje;
3 marca (sobota), 17.30 - Suche Dni Wielkiego Postu - rekolekcje;
4 marca (niedziela), 9:00 - Druga Niedziela Wielkiego Postu;
8 marca (czwartek), 18:00 - Feria Wielkiego Postu;
11 marca (niedziela), 9:00 - Trzecia Niedziela Wielkiego Postu;
15 marca (czwartek), 18:00 - Feria Wielkiego Postu;
18 marca (niedziela), 9:00 - Czwarta Niedziela Wielkiego Postu;
19 marca (poniedziałek), 17:30 - Św. Józefa;
22 marca (czwartek), 18:00 - Feria Wielkiego Postu;
25 marca (niedziela), 9:00 - Pierwsza Niedziela Męki Pańskiej;
26 marca (poniedziałek), 17:30 - Zwiastowanie NMP;
29 marca (czwartek), 18:00 - Feria Wielkiego Postu;
30 marca (piątek), 17:30 - Siedmiu boleści NMP.
Harmonogram Mszy Świętych oraz wszelkie bieżące informacje dostępne są również na stronie www.introibo.pl oraz na profilu facebook: www.facebook.com/KRR.Lublin.
wtorek, 21 lutego 2012
Z redakcyjnej poczty (V) - Wielki Post w liturgii
Prezentujemy kolejny tekst naszego czytelnika, Pana Przemysława Kubisiaka, prezentujący historię obchodzenia w Kościele Wielkiego Postu ze szczególnym uwzględnieniem inaugurującej go Środy Popielcowej
W praktykach religijnych post zajmował ważne miejsce. Pierwszą wiadomość o poście przed Wielkanocą przekazał Tertulian. Post ten trwał dwa dni. Był to niewątpliwie zalążek późniejszego Wielkiego Postu. W III w. Dionizy Aleksandryjski (+265), wspomina o tygodniowym poście. Ostatecznie od Soboru Nicejskiego (325 r.), Wielki Post trwał czterdzieści dni. Wzór czterdziestodniowego Postu dał nam sam Chrystus Pan (Mt 4,2), a także Mojżesz (Wj 34,28) i Eliasz ( 3 Krl 19,8). Dlatego Wielki Post stal się czasem pogłębienia życia religijnego i pokuty.
Według obecnie obowiązujących norm roku liturgicznego i kalendarza z 1969 r., okres Wielkiego Postu rozpoczyna Środa Popielcowa, a kończy Wielki Czwartek. Msza św. Wieczerzy Pańskiej należy już do Triduum Paschalnego. Przez cały ten czas kościół nie śpiewa radosnego Alleluja. Niedziele tego okresu liczy się kolejno: pierwsza, druga, trzecia, czwarta i piąta Niedziela Wielkiego Postu. Szósta Niedziela Palmowa Męki Pańskiej rozpoczyna Wielki Tydzień [w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego: pierwsza, druga, trzecia, czwarta Niedziela Wielkopostna oraz pierwsza i druga Niedziela Męki Pańskiej - dopisek Redakcji]. Przepisy liturgiczne podają, iż w Wielkim Poście nie wolno zdobić ołtarzy kwiatami, na instrumentach wolno grać tylko dla podtrzymania śpiewu, zgodnie z pokutnych charakterem tego okresu.
Najczęstszym tematem tekstów liturgicznych jest: pokuta. Pokuta według tradycji obejmuję: modlitwę, post i jałmużnę. Papież Leon Wielki (+361 r.) powiedział: "Modlitwą utrzymuję się wiarę nieskażoną, postem niewinne życie, jałmużną ducha miłości”. Zadanie to zwięźle ujmuje cel praktyk ascetycznych: wiara, niewinne życie i duch miłości. Modlitwa w życiu chrześcijańskim jest bardzo ważna dla wyznawanej wiary, dla jej ożywienia, pogłębienia. Dlatego też w Wielkim Poście urządza się więcej modlitwy wspólnotowej. Stąd też.: Gorzkie Żale, Droga Krzyżowa, rekolekcje parafialne, nabożeństwa pokutne. Ten sam cel maja zachęty do codziennych modlitw, zwłaszcza rano i wieczorem. Post według tradycji polegał na jednorazowym posiłku w ciągu dnia i na powstrzymaniu się od pokarmów mięsnych, od wina i wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych. Jego znaczenie trafnie wyrażają słowa prefacji wielkopostnej: „Boże… Ty przez post cielesny uśmierzasz wady, podnosisz ducha, udzielasz cnoty i nagrody”. Teksty liturgiczne z postem łączą jałmużnę, często w aspekcie społecznym. W starożytności poszczono min. dlatego, aby zaoszczędzić na cele miłosierdzia.
Środa Popielcowa to dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowanie do Paschy. Nazwa tego dnia łączy się ściśle z ceremonią posypywania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia traktowane były jako symbole i znaki żałoby. W Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów praktykowano zwyczaje posypywania głowy popiołem lub tarzania się w nim, kładzenia się na ziemi, podrzucania popiołu i ziemi w górę, lub po prostu sypiania na nich. Bardzo różne są interpretacje tych zwyczajów. Wielu stwierdza, iż posypywanie popiołem wywodzi się raczej z Grecji i Egiptu. Wiążą popiół z rytami oczyszczenia, ablucji oraz z pewnego rodzaju terapią. Beda Czcigodny wspomina o traktowaniu prochów króla Oswalda jako leczących od chorób. W Irlandii mocno wierzono, iż popiół z ognisk palonych w dniu św. Jana sprzyja urodzajom.
Chrześcijanie w większości przyjmowali zwyczaje żydowskie, więc posługiwanie się popiołem uważali za znak oczyszczenia i żałoby. Św. Ambroży mówi o pokutowaniu upadłej dziewicy we włosiennicy i popiele w swoim dziele pt. Ad virginem lapsam, podobnie Hieronim (Epist. 30) i Grzegorz z Tours. Opierając się na opisie pozostawionym przez Sozomena jak również przez synod w Agde, nie natrafiamy na żadne wzmianki o popiele. Z kolei Izydor z Sewilli wskazuje, że włosiennica i popiół złączone są z pokutowaniem za grzechy, a także z pamięcią o tym, że człowiek jest prochem i w proch się obróci. W liturgii mozarabskiej nakładano włosiennicę na pokutujących i posypywano ich popiołem, kreśląc przy tym znak krzyża.
Środa Popielcowa zyskała bardzo duże znaczenie jako początek czasu postu. Caput ieiunii to pierwotne określenie związane z początkiem okresu liturgicznego zwanego w Polsce Wielkim Postem oraz z początkiem poszczenia. Na podstawie obliczeń dokonanych przez papieża Grzegorza Wielkiego powstał problem z liczbą dni które okres postu miał obejmować. Papież Grzegorz obliczył, że od pierwszej niedzieli Wielkiego Postu do Wielkanocy mija okres 42 dni. Jeśli odliczymy niedzielę, w które nie poszczono, pozostaje 36 dni. Quadragesima oznacza 40 dni. Należało więc dołączyć kilka dni brakujących.
Zgodnie z obecnie obowiązującymi normami z 1969 roku, początek Okresu Wielkiego Postu przypada na Środę Popielcową, zakończenie zaś na Wielki Czwartek jednakże przed celebracją Mszy św. Wieczerzy Pańskiej. W tym właśnie dniu, pokutujący publicznie grzesznicy rozpoczynali swoje praktyki pokutne. Od VI w. Środa Popielcowa stała się pierwszym dniem Wielkiego Postu. Liturgiści są zdania, że początkowo pokutujący sami posypywali głowy popiołem. Sakramentarze nie zawierają wzmianek o błogosławieniu i nakładaniu popiołu, poza Sakramentarzem Galezjańskim. Niektórzy interpretują to milczenie powolnym zanikiem tego obrzędu w VII w.
Ordines Romani XI mówi o statio w Środę Popielcową w kościele św. Sabiny i o kolekcie w kościele św. Anastazji. W tym drugim gromadzili się: papież, pracownicy papieskiej kurii i duchowieństwo. Papież darował popiół (dat) a schola śpiewała antyfonę Exaudi nos Domine (wysłuchaj nas, Panie). Po skończeniu tej ceremonii papież zdejmował obuwie i udawał się w procesji do statio ad Sanctam Sabinam. Schola w tym czasie znów śpiewała przypisaną antyfonę, po czym sprawowano Eucharystię.
Wczesne Ordines Romani mówią o publicznym posypywaniu głów popiołem wiernych odbywających pokutę i umartwiających się, chcących otrzymać zadośćuczynienie za swoje przewinienia. Około X w. system sakramentu pokuty stracił na znaczeniu publicznym. Zmieniła się tez praktyka posypywani głów popiołem. Przepis synodalny ze zgromadzenia w Benewencie z 1091 r., dokonany za pontyfikatu papieża Urbana II, głosił: ” Wszyscy duchowni i świeccy, tak mężczyźni, jak i kobiety, winni przyjąć w tym dniu popiół na głowy”. Papież ma tu na uwadze wszystkich wiernych, nie tylko tych publicznie pokutujących. Przyjmuje się, że zwyczaj ten praktykowano już wiek wcześniej u Anglosasów. Błogosławienie popiołu znane jest oficjalnie od X w. Zawarte jest w Mszale z 1570 r. Odbywało się przed Mszą św.
Błogosławienie popiołu w obecnej liturgii rzymskiej zostało znacznie uproszczone. Odbywa się ono w ramach liturgii sprawowanej w Środę Popielcową. W obrzędach wstępnych opuszcza się akt pokuty przechodząc bezpośrednio do kolekty. Po homilii odbywa się poświęcenie popiołu i posypanie głów. W tym momencie odbywa się również opuszczony we wstępnych obrzędach akt pokuty [w tradycyjnej liturgii zachowany jest zwyczaj poświęcania popiołu i posypywania nim głów wiernych przed Mszą, którą w takim wypadku zaczyna się od introitu, opuszczając modlitwy u stopni ołtarza - dopisek Redakcji].
Posypywaniu popiołem towarzysza słowa: „ Pamiętaj, człowiecze, żeś z prochu powstał i w proch się obrócisz” (por. Rdz. 3,19), albo nową propozycję: „ Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Obrzęd przewiduje śpiewy odpowiednich antyfon z Księgi Psalmów. Przykładem jest antyfona Odmieńmy sposób życia, lub Przebacz, Panie, przebacz ludowi swojemu.
Posypywanie popiołem w Środę Popielcową jest bardzo rozpowszechnione i cenione przez wiernych. W związku z tym Kościół zezwala na samo posypywanie także w niedzielę po Środzie Popielcowej, jednakże już bez powtarzania obrzędu błogosławienia popiołu.
Opracował: Przemysław Kubisiak
W praktykach religijnych post zajmował ważne miejsce. Pierwszą wiadomość o poście przed Wielkanocą przekazał Tertulian. Post ten trwał dwa dni. Był to niewątpliwie zalążek późniejszego Wielkiego Postu. W III w. Dionizy Aleksandryjski (+265), wspomina o tygodniowym poście. Ostatecznie od Soboru Nicejskiego (325 r.), Wielki Post trwał czterdzieści dni. Wzór czterdziestodniowego Postu dał nam sam Chrystus Pan (Mt 4,2), a także Mojżesz (Wj 34,28) i Eliasz ( 3 Krl 19,8). Dlatego Wielki Post stal się czasem pogłębienia życia religijnego i pokuty.
Według obecnie obowiązujących norm roku liturgicznego i kalendarza z 1969 r., okres Wielkiego Postu rozpoczyna Środa Popielcowa, a kończy Wielki Czwartek. Msza św. Wieczerzy Pańskiej należy już do Triduum Paschalnego. Przez cały ten czas kościół nie śpiewa radosnego Alleluja. Niedziele tego okresu liczy się kolejno: pierwsza, druga, trzecia, czwarta i piąta Niedziela Wielkiego Postu. Szósta Niedziela Palmowa Męki Pańskiej rozpoczyna Wielki Tydzień [w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego: pierwsza, druga, trzecia, czwarta Niedziela Wielkopostna oraz pierwsza i druga Niedziela Męki Pańskiej - dopisek Redakcji]. Przepisy liturgiczne podają, iż w Wielkim Poście nie wolno zdobić ołtarzy kwiatami, na instrumentach wolno grać tylko dla podtrzymania śpiewu, zgodnie z pokutnych charakterem tego okresu.
Okres Wielkiego Postu służy przygotowaniu do obchodu Paschy. Liturgia wielkopostna przygotowuje katechumenów do obchodu paschalnego misterium przez różne stopnie wtajemniczenia chrześcijańskiego, a wiernych przez wspomnienie przyjętego chrztu i pełnienie pokuty (Kal. Lit. 27)Kolorem liturgicznym całego okresu Wielkiego Postu jest fiolet. Oznacza on nie tylko czas umartwienia, ale również pokuty i zastanowienia się nad wielkimi dziełami zbawienia ku którym okres Wielkiego Postu nas zbliża i co roku do nich przygotowuje.
Najczęstszym tematem tekstów liturgicznych jest: pokuta. Pokuta według tradycji obejmuję: modlitwę, post i jałmużnę. Papież Leon Wielki (+361 r.) powiedział: "Modlitwą utrzymuję się wiarę nieskażoną, postem niewinne życie, jałmużną ducha miłości”. Zadanie to zwięźle ujmuje cel praktyk ascetycznych: wiara, niewinne życie i duch miłości. Modlitwa w życiu chrześcijańskim jest bardzo ważna dla wyznawanej wiary, dla jej ożywienia, pogłębienia. Dlatego też w Wielkim Poście urządza się więcej modlitwy wspólnotowej. Stąd też.: Gorzkie Żale, Droga Krzyżowa, rekolekcje parafialne, nabożeństwa pokutne. Ten sam cel maja zachęty do codziennych modlitw, zwłaszcza rano i wieczorem. Post według tradycji polegał na jednorazowym posiłku w ciągu dnia i na powstrzymaniu się od pokarmów mięsnych, od wina i wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych. Jego znaczenie trafnie wyrażają słowa prefacji wielkopostnej: „Boże… Ty przez post cielesny uśmierzasz wady, podnosisz ducha, udzielasz cnoty i nagrody”. Teksty liturgiczne z postem łączą jałmużnę, często w aspekcie społecznym. W starożytności poszczono min. dlatego, aby zaoszczędzić na cele miłosierdzia.
Środa Popielcowa to dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowanie do Paschy. Nazwa tego dnia łączy się ściśle z ceremonią posypywania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia traktowane były jako symbole i znaki żałoby. W Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów praktykowano zwyczaje posypywania głowy popiołem lub tarzania się w nim, kładzenia się na ziemi, podrzucania popiołu i ziemi w górę, lub po prostu sypiania na nich. Bardzo różne są interpretacje tych zwyczajów. Wielu stwierdza, iż posypywanie popiołem wywodzi się raczej z Grecji i Egiptu. Wiążą popiół z rytami oczyszczenia, ablucji oraz z pewnego rodzaju terapią. Beda Czcigodny wspomina o traktowaniu prochów króla Oswalda jako leczących od chorób. W Irlandii mocno wierzono, iż popiół z ognisk palonych w dniu św. Jana sprzyja urodzajom.
Chrześcijanie w większości przyjmowali zwyczaje żydowskie, więc posługiwanie się popiołem uważali za znak oczyszczenia i żałoby. Św. Ambroży mówi o pokutowaniu upadłej dziewicy we włosiennicy i popiele w swoim dziele pt. Ad virginem lapsam, podobnie Hieronim (Epist. 30) i Grzegorz z Tours. Opierając się na opisie pozostawionym przez Sozomena jak również przez synod w Agde, nie natrafiamy na żadne wzmianki o popiele. Z kolei Izydor z Sewilli wskazuje, że włosiennica i popiół złączone są z pokutowaniem za grzechy, a także z pamięcią o tym, że człowiek jest prochem i w proch się obróci. W liturgii mozarabskiej nakładano włosiennicę na pokutujących i posypywano ich popiołem, kreśląc przy tym znak krzyża.
Środa Popielcowa zyskała bardzo duże znaczenie jako początek czasu postu. Caput ieiunii to pierwotne określenie związane z początkiem okresu liturgicznego zwanego w Polsce Wielkim Postem oraz z początkiem poszczenia. Na podstawie obliczeń dokonanych przez papieża Grzegorza Wielkiego powstał problem z liczbą dni które okres postu miał obejmować. Papież Grzegorz obliczył, że od pierwszej niedzieli Wielkiego Postu do Wielkanocy mija okres 42 dni. Jeśli odliczymy niedzielę, w które nie poszczono, pozostaje 36 dni. Quadragesima oznacza 40 dni. Należało więc dołączyć kilka dni brakujących.Zgodnie z obecnie obowiązującymi normami z 1969 roku, początek Okresu Wielkiego Postu przypada na Środę Popielcową, zakończenie zaś na Wielki Czwartek jednakże przed celebracją Mszy św. Wieczerzy Pańskiej. W tym właśnie dniu, pokutujący publicznie grzesznicy rozpoczynali swoje praktyki pokutne. Od VI w. Środa Popielcowa stała się pierwszym dniem Wielkiego Postu. Liturgiści są zdania, że początkowo pokutujący sami posypywali głowy popiołem. Sakramentarze nie zawierają wzmianek o błogosławieniu i nakładaniu popiołu, poza Sakramentarzem Galezjańskim. Niektórzy interpretują to milczenie powolnym zanikiem tego obrzędu w VII w.
Ordines Romani XI mówi o statio w Środę Popielcową w kościele św. Sabiny i o kolekcie w kościele św. Anastazji. W tym drugim gromadzili się: papież, pracownicy papieskiej kurii i duchowieństwo. Papież darował popiół (dat) a schola śpiewała antyfonę Exaudi nos Domine (wysłuchaj nas, Panie). Po skończeniu tej ceremonii papież zdejmował obuwie i udawał się w procesji do statio ad Sanctam Sabinam. Schola w tym czasie znów śpiewała przypisaną antyfonę, po czym sprawowano Eucharystię.
Wczesne Ordines Romani mówią o publicznym posypywaniu głów popiołem wiernych odbywających pokutę i umartwiających się, chcących otrzymać zadośćuczynienie za swoje przewinienia. Około X w. system sakramentu pokuty stracił na znaczeniu publicznym. Zmieniła się tez praktyka posypywani głów popiołem. Przepis synodalny ze zgromadzenia w Benewencie z 1091 r., dokonany za pontyfikatu papieża Urbana II, głosił: ” Wszyscy duchowni i świeccy, tak mężczyźni, jak i kobiety, winni przyjąć w tym dniu popiół na głowy”. Papież ma tu na uwadze wszystkich wiernych, nie tylko tych publicznie pokutujących. Przyjmuje się, że zwyczaj ten praktykowano już wiek wcześniej u Anglosasów. Błogosławienie popiołu znane jest oficjalnie od X w. Zawarte jest w Mszale z 1570 r. Odbywało się przed Mszą św.
Błogosławienie popiołu w obecnej liturgii rzymskiej zostało znacznie uproszczone. Odbywa się ono w ramach liturgii sprawowanej w Środę Popielcową. W obrzędach wstępnych opuszcza się akt pokuty przechodząc bezpośrednio do kolekty. Po homilii odbywa się poświęcenie popiołu i posypanie głów. W tym momencie odbywa się również opuszczony we wstępnych obrzędach akt pokuty [w tradycyjnej liturgii zachowany jest zwyczaj poświęcania popiołu i posypywania nim głów wiernych przed Mszą, którą w takim wypadku zaczyna się od introitu, opuszczając modlitwy u stopni ołtarza - dopisek Redakcji].
Posypywaniu popiołem towarzysza słowa: „ Pamiętaj, człowiecze, żeś z prochu powstał i w proch się obrócisz” (por. Rdz. 3,19), albo nową propozycję: „ Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Obrzęd przewiduje śpiewy odpowiednich antyfon z Księgi Psalmów. Przykładem jest antyfona Odmieńmy sposób życia, lub Przebacz, Panie, przebacz ludowi swojemu.
Posypywanie popiołem w Środę Popielcową jest bardzo rozpowszechnione i cenione przez wiernych. W związku z tym Kościół zezwala na samo posypywanie także w niedzielę po Środzie Popielcowej, jednakże już bez powtarzania obrzędu błogosławienia popiołu.
Opracował: Przemysław Kubisiak
niedziela, 19 lutego 2012
Ks. Pietro Leone - Ryt rzymski - część I
W ostatnim czasie publikowanych jest wiele interesujących prac dotyczących tak zwyczajnej, jak i nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego. Jednym z nich jest cykl publikacji na blogu Rorate Caeli, gdzie przedstawiono opracowanie autorstwa włoskiego księdza Pietro Leone Monselice, mające na celu porównanie obydwu Mszy z punktu widzenia ich teologii. Całość ma tytuł "Ryt rzymski - stary i nowy".
Oryginał tekstu w języku angielskim można znaleźć na portalu Rorate Caeli. Od dziś polskie tłumaczenie pierwszej z dziesięciu części można przeczytać pod tym adresem , a kolejne będą dodawane w najbliższym czasie.
czwartek, 16 lutego 2012
Święcenia subdiakonatu, akolitatu i egzorcystatu w FSSP
W ubiegłą sobotę, 11 lutego A.D.2011 Seminarium Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra w Wigratzbad przeżywało uroczystości związane z udzieleniem niższych i wyższych święceń kapłańskich 33 klerykom z różnych zakątków świata.
W Seminarium Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra w Wigratzbad znów pojawiła się okazja do wspólnego świętowania. Kolejni klerycy przyjęli w ubiegłym tygodniu święcenia ostiariatu, egzorcystatu i akolitatu oraz subdiakonatu. Wśród nowowyświęconych akolitów i egzorcystów znalazł się polski kleryk – Łukasz Joniak oraz Jean de Leon Gomez, jeden z zagranicznych uczestników Letniego Zjazdu Integracyjnego Tradicamp2011.
Uroczysta Msza Święta rozpoczęła się o godz. 9.00 rano. Szafarzem święceń był bp Juan Ignacio Arrieta, sekretarz Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Prawnych w Kurii Rzymskiej, biskup tytularny Civitate. Warto podkreślić, iż celebrował on Mszę Świętą w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego po raz pierwszy, jednak jak relacjonują uczestnicy Liturgii ksiądz biskup był pod ogromnym wrażeniem starszej formy Mszy Świętej i wyraził chęć odprawienia jej ponownie. Funkcję diakona pełnił ks. Jean-Laurent Lefèvre, subdiakona – ks. Stefan Reiner, manduktora – Rektor Seminarium, ks. Franc Karl Banauch, a o kształt całej Liturgii zadbał ceremoniarz – ks. Christian Jäger.
W Seminarium Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra w Wigratzbad znów pojawiła się okazja do wspólnego świętowania. Kolejni klerycy przyjęli w ubiegłym tygodniu święcenia ostiariatu, egzorcystatu i akolitatu oraz subdiakonatu. Wśród nowowyświęconych akolitów i egzorcystów znalazł się polski kleryk – Łukasz Joniak oraz Jean de Leon Gomez, jeden z zagranicznych uczestników Letniego Zjazdu Integracyjnego Tradicamp2011.
Uroczysta Msza Święta rozpoczęła się o godz. 9.00 rano. Szafarzem święceń był bp Juan Ignacio Arrieta, sekretarz Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Prawnych w Kurii Rzymskiej, biskup tytularny Civitate. Warto podkreślić, iż celebrował on Mszę Świętą w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego po raz pierwszy, jednak jak relacjonują uczestnicy Liturgii ksiądz biskup był pod ogromnym wrażeniem starszej formy Mszy Świętej i wyraził chęć odprawienia jej ponownie. Funkcję diakona pełnił ks. Jean-Laurent Lefèvre, subdiakona – ks. Stefan Reiner, manduktora – Rektor Seminarium, ks. Franc Karl Banauch, a o kształt całej Liturgii zadbał ceremoniarz – ks. Christian Jäger.
W pierwszej kolejności udzielono święceń ostiariatu. Zgodnie z „Pontificale Romanum” biskup podaje kandydatom na ostiariuszy klucze do kościoła, których każdy z nich dotyka prawą ręką. Obrzędowi temu towarzyszą słowa szafarza: „Bądź [działaj] jako odpowiedzialny przed Bogiem za rzeczy strzeżone pod tymi kluczami.” Po tym geście, ostiariusze prowadzeni są przez archidiakona do drzwi kościoła, aby tam symbolicznie otworzyć i zamknąć wrota do Przybytku Pańskiego. Od tej chwili stają się stróżami nie tylko widzialnego kościoła, ale również chronić mają Świątynię Ducha Świętego w sercach ludzi, otwierając je dla Boga a broniąc przed dostępem demonów.
Święcenia akolitatu i egzorcystatu zostały udzielone rocznikowi kleryka Łukasza Joniaka jednocześnie. Zadaniem akolitów podczas Liturgii jest m.in. podtrzymywanie światła świec podczas śpiewu Ewangelii, a także jak wskazuje św. Tomasz z Akwinu w swej Sumie Teologicznej „podawanie materii Sakramentu”. Na znak tych powinności wyświęcani akolici otrzymują lichtarze ze świecami oraz ampułki mszalne – odtąd ich zadaniem będzie także napełnianie ampułek winem i wodą, i podawanie ich subdiakonowi podczas Ofiarowania. Otrzymane święcenia egzorcystatu pozwalają nowowyświęconym na wkładanie rąk na opętanych, aby uwolnić ich od wpływu złego ducha, ale także, podobnie jak w przypadku np. ostiariatu, nakładają obowiązki organizacyjne ważne dla funkcjonowania wspólnoty, np. troskę o wodę święconą.
Grono księży Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra powiększyło się tego dnia także o nowych subdiakonów. Podczas gdy Nowowyświęceni leżeli w pokorze na posadce w prezbiterium Sanktuarium Maryjnego w Wigratzbad, Schola Seminaryjna śpiewała Litanię do Wszystkich Świętych wzywając ich pomocy i wstawiennictwa.
Uroczystość odbyła się jak zwykle we wspaniałej wspólnotowej atmosferze, o którą zadbały Władze Seminarium, sami klerycy, a także zaproszeni goście, m.in. rodziny i przyjaciele nowowyświęconych. Podczas święceń obecny był Generał Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra – ks. John Berg, nie zabrakło także księży i zakonników z wielu tradycyjnych zgromadzeń i wspólnot. Wśród gości z Polski, którzy przyjechali, aby wspólnie świętować przyjęcie święceń przez kl. Joniaka znalazło się wielu księży, którzy regularnie celebrują Mszę Świętą w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego w swoich parafiach. Po skończonej ceremonii wszyscy udali się na obiad, wydawany tradycyjnie z tej okazji przez Władze Seminaryjne. Bp Juan Ignacio Arrieta, wraz z Rektorem Seminarium i Generałem Bractwa osobiście podchodził do stołów Nowowyświęconych, aby z każdym porozmawiać chwilę i pobłogosławić.
Fundacja Inicjatywa Włodowicka, organizator corocznych Letnich Zjazdów Integracyjnych Tradicamp składa wszystkim Nowowyświęconym, w szczególności kl. Łukaszowi i kl. Jeanowi, serdeczne życzenia matczynej opieki Najświętszej Marii Panny i wstawiennictwa św. Józefa oraz zapewnia o modlitwach w ich intencji, oczekując jednocześnie na kolejne radosne uroczystości święceń kleryków związanych z Letnimi Zjazdami Integracyjnymi Tradicamp.
Nowowyświęceni ostiariusze:
- Pierre de Bodard
- Pierre-Emmanuel Bonnin
- Antoine du Cauze de Nazelle
- Sebastien Damaggio
- Martin Danielou
- Simon Gräuter
- James Mawdsley
- Gregor Pal
- Louis-Marie Parnaudeau
- Michael Parth
- Cyrille Perret
- Moritz Raiser
- Christian Skaaren
Nowowyświęceni egzorcyści i akolici:
- Laurent Boyer
- Jacques Breton
- Joseph de Castelbajac
- Philipp Faschinger
- Łukasz Joniak
- Louis Le Morvan
- Jean de Leon Gomez
- Alexandre Marchand
- Xavier Proust
- Come Rabany
- Elvis Ruiz Silva
- Daniel Strittmatter
- Ladislas Sütterlin
Nowowyświęceni subdiakoni:
- Hubert Coeurderoy
- Charles Gauthey
- Andre Hahn
- Bertrand Lacroix
- Pierre de Montlaur
- Juan Tomas
- Gregoire Villeminoz
Fundacja Inicjatywa Włodowicka, organizator corocznych Letnich Zjazdów Integracyjnych Tradicamp składa wszystkim Nowowyświęconym, w szczególności kl. Łukaszowi i kl. Jeanowi, serdeczne życzenia matczynej opieki Najświętszej Marii Panny i wstawiennictwa św. Józefa oraz zapewnia o modlitwach w ich intencji, oczekując jednocześnie na kolejne radosne uroczystości święceń kleryków związanych z Letnimi Zjazdami Integracyjnymi Tradicamp.
Nowowyświęceni ostiariusze:
- Pierre de Bodard
- Pierre-Emmanuel Bonnin
- Antoine du Cauze de Nazelle
- Sebastien Damaggio
- Martin Danielou
- Simon Gräuter
- James Mawdsley
- Gregor Pal
- Louis-Marie Parnaudeau
- Michael Parth
- Cyrille Perret
- Moritz Raiser
- Christian Skaaren
Nowowyświęceni egzorcyści i akolici:
- Laurent Boyer
- Jacques Breton
- Joseph de Castelbajac
- Philipp Faschinger
- Łukasz Joniak
- Louis Le Morvan
- Jean de Leon Gomez
- Alexandre Marchand
- Xavier Proust
- Come Rabany
- Elvis Ruiz Silva
- Daniel Strittmatter
- Ladislas Sütterlin
Nowowyświęceni subdiakoni:
- Hubert Coeurderoy
- Charles Gauthey
- Andre Hahn
- Bertrand Lacroix
- Pierre de Montlaur
- Juan Tomas
- Gregoire Villeminoz
Tekst i zdjęcia: Jakub Hejduk, Fundacja Inicjatywa Włodowicka
Subskrybuj:
Posty (Atom)
